AAN ZET MENU

Even voorstellen: Martine van Groenigen

Het blijft vreemd, zo’n voorstelstuk schrijven over jezelf. Prijs je jezelf de hemel in of blijf je bescheiden; het is zoeken naar de gulden middenweg. En wat willen de klanten en relaties van AAN ZET van me weten? Is het bijvoorbeeld interessant dat ik iedere ochtend Never Nooit Meer van Gordon mee-blèr op de fiets? Vast niet, maar het is in ieder geval een goede ‘ijsbreker.’

Wie ben jij en wat kom jij mij vertellen?

Allereerst natuurlijk: aangenaam! Ik ben Martine van Groenigen en sinds november (wat vliegt de tijd hè) ben ik aan zet. Ik ben 24 en woon nu anderhalf jaar in Groningen met Pimmetje, of eigenlijk gewoon Pim. Ik hou van mooie dingen en dingen mooi maken. Het is dat ik in een huurhuis woon anders was het één groot theater geweest; elke muur een andere kleur en overal prullaria.

Theater?

Van jongs af aan huppel ik al in de theaters rond. Met een vader als dirigent wordt dat, naast het bespelen van een instrument (piano in mijn geval), je met de paplepel ingegoten. Je zou denken dat een goede muzieksmaak daarbij hoort, maar daar stond ik achteraan de rij bij het uitdelen. Van het levenslied tot Gordon en van hysterisch klassiek tot Italiaanse smartlappen. Tsja.. Laten we het er op houden dat ik andere dingen wél heb meegekregen.

Zoals?

Nou, doordat ik al jaren geniet van het artistieke leven ben ik een echte creatieve regelneef. Het liefst altijd bezig en tegen veel dingen opgewassen. Ik ben recht door zee, maar weet wat professioneel is. En ook wat niet. Daarnaast kan ik mezelf in no-time ergens aanpassen en thuis voelen. Of dat een goede eigenschap is weet ik niet. Ik ging de afgelopen jaren namelijk van hot naar her op werkgebied. Gelukkig voel ik die drang nu ik bij AAN ZET werk totaal niet meer. Ik zit hier helemaal op mijn plek. Ook qua woonplaats was het geen vast honk. Ik woonde een paar jaar geleden onder andere een half jaar in Italië als au pair bij een écht Italiaans gezin.

Zijn er ook nep Italianen dan?

Genoeg. Maar ik bedoel: ’s ochtends met oude oma de verse pasta maken om dit minstens twee keer per dag te eten. Zondags allemaal in kostuum naar de kerk en ’s avonds ging het voornamelijk over auto’s en de maffia. En natuurlijk: de iets te gladde buurjongen op de Vespa wiens moeder je na dag één het liefst aan de ketting bindt. Een half jaar leefde ik van de zon, letterlijk, en leerde ik vloeiend Italiaans. En ik leerde schrijven.  

Dat leerde je hopelijk al eerder.

Ja, schrijven kon ik vroeg. Maar écht schrijven moet je ontdekken. Toen ik Journalistiek studeerde knapte ik af op het schrijven vanwege de verplichte artikelen over de streekmarkt in Lutjebroek, maar toen ik mocht schrijven over mijn geliefde Italië waren de pennen niet aan te slepen. Sindsdien was de keuze duidelijk: of Italië, of schrijven, of ontdekt worden, maar dat wil iedereen. Al heb ik die laatste ambitie sinds ik bij AAN ZET werk niet meer. Ik kan mijn ei kwijt in de teksten en projecten. Soms iets te driftig met woordspelingen en -grapjes en ook het uitroeptekengebruik moet ik nog afleren. Ik ben gewoon érg enthousiast! En: je moet ten slotte zelf de slingers ophangen, niet waar?

En nu: koffie?

Ik ben niet vies van een lekker bakkie ‘leut,’ en aangezien dit tegenwoordig een volwaardige afsluiter is, bij deze. Wanneer drinken wij een kop koffie? Kunnen we dan gelijk de dineropties van die dag bespreken want ook dát is iets wat ik erg graag doe. En het liefst om 9 uur ’s ochtends.